Redefinicja europejskiej polityki

Home
Redefinicja europejskiej polityki

Redefinicja europejskiej polityki

Ludzie, które codziennie nawołują do poparcia wojny z Rosją i Chinami oraz wydają na ten cel biliony dolarów, nie potrzebują już do tego partii „prawicowych”. Same są gorsze niż faszyści. W czwartek Europejska Partia Ludowa (EPL) zamierza połączyć z prowojenną „prawicą” siły w Parlamencie Europejskim. Rzekoma „zapora” przeciwko AfD i jej odpowiednikom w innych krajach UE tak naprawdę nigdy nie istniała.

Kiedyś to część prawicy mogła się ludziom kojarzyć z militaryzmem czy atakami na prawa socjalne. Ale co może być bardziej prawicowego niż rasistowska retoryka „odwrócenia muru” przeciwko rzekomemu rosyjskiemu „wrogowi na zawsze” (słowa takiego niemieckiego Sikorskiego, Johanna Wadephula – niemieckiego ministra spraw zagranicznych), nieograniczone państwowe finansowanie firm zbrojeniowych, likwidacja świadczeń socjalnych i reakcyjno-militarystyczna restrukturyzacja państwa?

Zerwanie z socjaldemokracją

Demokraci powinni jednak uważnie śledzić czwartkowe posiedzenie Parlamentu Europejskiego. Według niemieckiego polityka CSU, Manfreda Webera, przewodniczącego największej grupy – chadeckiej EPL – istniejący sojusz wyborczy z socjaldemokratami ma zostać zerwany. Nie do końca wiadomo dlaczego. może uważa ich za niepewnych, mimo, że podobnie jak w 1914 roku wsparli wojnę, tak robią i teraz. Za słabo?

W „Bild am Sonntag” ogłosił, że jest „szalenie zdeterminowany”, by „zmiażdżyć łomem biurokrację” podczas głosowania nad ustawą o łańcuchu dostaw. Jest to nie tylko retoryka bliska takim postaciom jak bohaterowie AfD, Javier Milei, Elon Musk czy Donald Trump; to od dawna jest kurs Webera. To on sprawił, że partie takie jak ta włoskiej premier, Georgii Meloni, która otwarcie deklaruje wierność Mussoliniemu, stały się społecznie akceptowalne. Weber testuje granice tego, co jest możliwe na poziomie UE w zakresie tworzenia bloków z nacjonalistami i faszystami. Socjaldemokraci muszą pójść na ustępstwa – pouczał Weber – i „zrozumieć, co się tam dzieje: dom płonie. Mamy realne problemy gospodarcze. Istnieje wiele obaw o utratę miejsc pracy, o utratę perspektyw”.

Imperialistyczne rozwiązanie

Rzeczywiście: kryzysy imperializmu mnożą się, a próba ich „rozwiązania” poprzez wojnę i represje wobec kozłów ofiarnych jedynie je zaostrza. Burżuazja, parafrazując Brechta, w konsekwencji ponownie „wpada w konflikt” i wznieca podziały. Sojusz parlamentarny z tymi, dla których nigdy nie ma dość martwych muzułmanów, jest integralną częścią imperialistycznego scenariusza mordu. Weber buduje mosty, które nie prowadzą do dialogu, lecz do militaryzacji i konfrontacji. Jego determinacja, by zniszczyć dotychczasowe sojusze, odzwierciedla głębszy trend – stopniowe zacieranie się różnic między konserwatywnym centrum a skrajną prawicą w kluczowych kwestiach, takich jak militaryzacja polityki zagranicznej i erozja praw socjalnych. To nie jest zwykła zmiana sojuszy; to redefinicja europejskiej polityki, w której retoryka wojny i wrogości staje się nową normą, a demokratyczne procedury są poświęcane na ołtarzu „determinacji” w obliczu wyimaginowanego zagrożenia.