• 11 gru, 2025
• Jarosław Augustyniak
• No comment

Czy rząd oszukuje Polaków w sprawie „Paktu migracyjnego”?

To pytanie jest w istocie retoryczne. Rząd oszukuje Polaków – zawsze. Zmienia się jedynie skala i bezczelność tych oszustw. Ostatnie kilkadziesiąt godzin przyniosło prawdziwy wysyp triumfalnych komunikatów w mediach i na profilach polityków koalicji rządzącej: „Polska zwolniona z »Paktu migracyjnego«!”, „Nie będziemy przyjmować migrantów!”, „Relokacja odrzucona!”. Brzmi to efektownie, ale z rzeczywistością ma niewiele wspólnego. Warto więc przełożyć tę propagandę na zwykły język i sprawdzić, co naprawdę się wydarzyło — oraz czego opinii publicznej nie powiedziano.

„Pakt migracyjny” to nie jeden dokument

Tzw. „Pakt migracyjny” nie jest jednym aktem prawnym, lecz całym pakietem około dziesięciu rozporządzeń i dyrektyw narzucanym nam przez brukselskich psychopatów. Obejmują one m.in. procedury azylowe, kontrolę granic, system Eurodac, uznawanie państw trzecich za bezpieczne, tworzenie hubów powrotowych czy zasady odpowiedzialności za wnioski azylowe.

Mechanizm solidarnościowy — czyli relokacja migrantów albo opłata 20 tys. euro za każdą nieprzyjętą osobę — to tylko jeden z elementów tego systemu i wcale nie najważniejszy.

„Zwolnienie z Paktu” jak mandat za brak trójkąta

Gdy uchodzący za premiera Donald Tusk mówi, że Polska została „zwolniona z »Paktu«”, brzmi to jak historia kierowcy złapanego na jeździe po pijanemu, który cieszy się, że dostał jedynie mandat za brak trójkąta ostrzegawczego. Reszta przepisów nadal obowiązuje.

Pozostałe elementy „Paktu” wchodzą w życie zgodnie z harmonogramem i Polska ma obowiązek je wdrożyć — niezależnie od tego, czy w 2026 roku zapłaci zero, czy 100 milionów euro w ramach mechanizmu solidarnościowego.

Mit: „Polska nie wdraża Paktu” – rząd oszukuje Polaków

Powtarzane dziś twierdzenie, że Polska „nie wdraża Paktu”, jest kolejnym kłamstwem. Faktem jest, że Polska i Węgry jako jedyne państwa nie złożyły jeszcze formalnego planu wdrożeniowego do Komisji Europejskiej — czym rząd chętnie się chwali. Równocześnie jednak Komisja w oficjalnych komunikatach podkreśla, że współpraca z Polską w zakresie wdrażania „Paktu” przebiega bardzo dobrze.

Plan na papierze to jedno. W praktyce od miesięcy trwają intensywne przygotowania: powstaje krajowa strategia migracyjna na lata 2025–2030, nowelizowana jest ustawa o cudzoziemcach, dostosowywany jest system Eurodac, a także przygotowywany screening na wschodniej granicy. Gdyby Polska rzeczywiście nie wdrażała „Paktu”, Bruksela już dawno wszczęłaby procedury naruszeniowe. Tego nie robi — bo wie, że prace idą pełną parą, tylko po cichu.

„Nie będziemy przyjmować migrantów”? Na razie

Najgłośniejsze hasło ostatnich dni brzmi: „Polska nie będzie przyjmować migrantów”. Rzeczywistość jest jednak znacznie mniej optymistyczna. Mechanizm solidarnościowy zacznie obowiązywać dopiero 12 czerwca 2026 roku. Komisja Europejska uznała, że Polska znajduje się w „znaczącej sytuacji migracyjnej” z powodu presji z lat 2021–2023, związanej z kryzysem na granicy z Białorusią.

Dzięki temu Polska będzie mogła wnioskować o częściowe lub pełne odliczenie swojego wkładu solidarnościowego — czyli czasowe ograniczenie relokacji lub opłat.

Kluczowe jest jednak słowo: „wnioskować”. Nic nie jest dziś przesądzone. Nawet pozytywna decyzja będzie obowiązywała tylko na dany rok i wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach. Co z rokiem 2027? Tego dziś nie wie nikt. Mówienie o trwałym „zwolnieniu z przyjmowania migrantów” to zwykłe wyprzedzanie faktów i budowanie fałszywej nadziei.

„Polskie rozwiązania”, które są częścią Paktu

Uchodzący za ministra, ten którego męczy „pogłos” a po pogłosie jak wiadomo kac, Marcin Kierwiński mówi o „polskich rozwiązaniach”: centrach powrotowych poza UE i koncepcji bezpiecznych państw trzecich. Problem w tym, że oba te instrumenty są integralną częścią „Paktu migracyjnego”. Zapisano je w unijnych rozporządzeniach o zarządzaniu migracją oraz o procedurach azylowych.

Każde państwo członkowskie musi je wdrożyć do czerwca 2026 roku. To nie są żadne alternatywy dla „Paktu” — to dokładnie ten sam „Pakt”, który rząd oficjalnie udaje, że odrzuca.

Fakty zaprzeczają narracji rządu

Gdyby Polska rzeczywiście nie wdrażała „Paktu”, nie powstawałaby w MSWiA krajowa strategia migracyjna będąca kopią unijnych wymogów. Nie prowadzono by technicznych negocjacji z Frontexem o wspólnych operacjach powrotowych. Nie szkolono by Straży Granicznej z nowych procedur screeningu i deportacji.

A jednak wszystko to się dzieje. Bez kamer. Bez konferencji prasowych. Bez triumfalnych haseł.

Chwytanie się kruchej gałęzi

Obecna sytuacja przypomina człowieka, który spadł z urwiska, złapał się na moment cienkiej gałęzi i krzyczy: „Uratowałem się!”. Gałąź jest jednak bardzo krucha, a przepaść głęboka.

Ewentualna ulga w relokacjach czy opłatach w drugiej połowie 2026 roku — o ile w ogóle zostanie przyznana — to najwyżej kilka czy kilkanaście miesięcy oddechu. Potem wszystko wraca do normy, chyba że Polska co roku będzie udowadniać „wyjątkową sytuację”. A jeśli w 2027 lub 2028 roku władzę przejmie inny rząd, można niemal być pewnym, że unijna wyrozumiałość nagle się skończy.

Zasłona dymna zamiast prawdy

Nie dajmy się zwieść triumfalnym komunikatom. Przygotowania do wdrożenia „Paktu migracyjnego” w Polsce trwają pełną parą. Wszystko, co dziś słyszymy o „zwolnieniu” i „odrzuceniu”, to PR-owa, przedwyborcza zasłona dymna.

Za półtora roku system i tak ruszy — z nami lub bez naszej zgody. I to jest smutna prawda, której nikt z obecnego rządu nie chce powiedzieć wprost.