• 21 sie, 2025
• Jarosław Augustyniak
• No comment

Zatrzymać podwyżki cen ogrzewania!

Polacy stoją w obliczu nadchodzącej zimy z ogromnym lękiem – i trudno się dziwić. Opłaty za ogrzewanie wzrosły w niektórych miejscach nawet o 100 procent, a rząd wciąż nie przedstawił realnego planu pomocy. Zamiast konkretnych rozwiązań, słyszymy jedynie o mglistych zapowiedziach „bonu ciepłowniczego”, który obejmie wyłącznie część obywateli. Tymczasem rachunki płacić będą musieli wszyscy.

Zaniedbania i brak reakcji rządu

Do 1 lipca obowiązywało zamrożenie cen ogrzewania z sieci, wprowadzone jeszcze przez poprzedni rząd we wrześniu 2022 roku. Był to mechanizm ochronny, który – choć tymczasowy – realnie powstrzymywał lawinę podwyżek. Obecna ekipa rządząca, wiedząc od miesięcy o zbliżającym się terminie wygaśnięcia ustawy, nie zrobiła praktycznie nic, by zabezpieczyć obywateli przed szokiem cenowym.

Przedstawiciele spółdzielni mieszkaniowych już w kwietniu apelowali do rządu o podjęcie działań. Ostrzegali, że mieszkańcy bloków i wspólnot znajdą się w dramatycznej sytuacji. Listy i prośby pozostały jednak bez odpowiedzi. Dziś widać skutki tej ignorancji – tysiące rodzin staje przed wyborem: zapłacić za ogrzewanie czy zrezygnować z innych podstawowych wydatków.

Ubóstwo energetyczne na masową skalę

Według danych Związku Rewizyjnego Spółdzielni Mieszkaniowych RP, już w 2024 roku około 1,5 mln gospodarstw domowych w Polsce żyło w ubóstwie energetycznym. Po lipcowych podwyżkach liczba ta może gwałtownie wzrosnąć. W wielu przypadkach koszty ogrzewania stanowią obecnie nawet 70–80 procent wszystkich opłat za mieszkanie. To sytuacja absolutnie nie do zaakceptowania w państwie, które deklaruje troskę o dobro obywateli. To sytuacja nie do zaakceptowania w państwie, które ma pokłady węgla na setki lat wydobycia.

Dodatkowo należy pamiętać, że z ciepła systemowego korzysta w Polsce około 15 milionów osób – a więc niemal połowa społeczeństwa. Skala problemu jest więc ogromna, dotykając nie tylko najbiedniejszych, ale też szerokiej klasy średniej. Tymczasem rząd próbuje uspokajać nastroje, opowiadając o dopłatach skierowanych jedynie do najuboższych, co oznacza, że miliony innych rodzin zostaną pozostawione samym sobie.

Puste obietnice zamiast realnych działań

Zapowiadany „bon ciepłowniczy” ma objąć jedynie gospodarstwa mieszczące się w ściśle określonych progach dochodowych. Każdy, kto zarabia minimalnie więcej, nie dostanie żadnej pomocy, mimo że wzrost kosztów uderzy w niego równie mocno. To rozwiązanie nie tylko niesprawiedliwe, ale i niewydolne. W efekcie zamiast systemowej ochrony obywateli przed drastycznymi podwyżkami, otrzymamy kolejną biurokratyczną protezę, która pogłębi podziały społeczne.

Rząd ma obowiązek reagować na kryzysy w sposób odpowiedzialny, a nie improwizować na ostatnią chwilę. Zamiast politycznych deklaracji potrzebne są konkretne decyzje – przedłużenie ochrony taryfowej, realne wsparcie dla spółdzielni mieszkaniowych, a także inwestycje w modernizację systemów ciepłowniczych. Inaczej już tej zimy miliony Polaków będą zmuszone oszczędzać na ogrzewaniu kosztem własnego zdrowia.

Czas działać – zanim będzie za późno

Wzrost kosztów ogrzewania to nie abstrakcyjna statystyka, lecz dramat codzienności. Starsi ludzie siedzący w niedogrzanych mieszkaniach, rodziny rezygnujące z leków, by zapłacić rachunki, czy dzieci odrabiające lekcje w zimnych pokojach – to obraz, którego władza zdaje się nie dostrzegać. Bo liczy na lekką zimę?

Jeśli rząd nadal będzie chował głowę w piasek, konsekwencje społeczne i polityczne okażą się dużo poważniejsze niż chwilowy spadek poparcia. Polacy oczekują natychmiastowych i konkretnych działań – nie kolejnych obietnic bez pokrycia.

I ile jeszcze upłynie wody w Wiśle, zanim ten rząd (poprzednie również) zrozumie jak bardzo niszczy nas i naraża na koszty polityka “zielonego ładu” brukselskich biurokratów? Kiedy w końcu pójdą po rozum do głowy, postawią się Komisji Europejskiej i wrócą do węgla bez żadnych opłat za korzystanie z niego?